Nederlandse Vereniging

Berger Blanc Suisse

Ziektes

 MDR1-GEN DEFECT

(door D. Hilgers)

 

Wat is het MDR1-gen defect?

Honden met het MDR1-gen defect (Multi Drug Resistance) hebben een erfelijke overgevoeligheid voor bepaalde geneesmiddelen.

Het MDR1-gen heeft een belangrijke functie in de barrière tussen bloedvaten en hersenweefsel.

Bij een hond met een normaal functionerend MDR1-gen, zorgt dit gen ervoor dat geneesmiddelen die in de bloedbaan circuleren, niet door kunnen dringen in het hersenweefsel. Het normaal functionerende MDR1-gen produceert namelijk een stofje (P-glycoproteïne) dat het centrale zenuwstelsel beschermt tegen deze stoffen.

Bij een aantal hondenrassen werkt deze barrière echter niet goed door een defect in het MDR1-gen, waardoor bepaalde geneesmiddelen toch door kunnen dringen tot in het centrale zenuwstelsel. Dit kan levensbedreigende gevolgen  hebben.

Symptomen

Honden met het MDR1-gen defect zijn gezonde, normaal functionerende honden waar je niets aan merkt, tenzij er bepaalde geneesmiddelen worden toegediend. Het MDR1-gen defect is dan ook geen ziekte of aandoening, het is iets waar rekening mee gehouden moet worden als de hond medicatie nodig heeft.

Overgevoelige honden kunnen van bepaalde medicatie neurologische verschijnselen krijgen die erg op epilepsie lijken:

·         Spierkrampen

·         Verwijde pupillen

·         Overmatig speekselen

·         Braken

·         Bewusteloosheid 

·         Daling lichaamstemperatuur

·         Uiteindelijk soms zelfs sterfte

Welke rassen lopen risico?

Bij de volgende rassen is het MDR1-gen defect aangetoond:

-Schotse herdershond (collie)                             -Border collie

-Bearded collie                                                 -Shetland Sheepdog (Sheltie)

-Australian shepherd                                         -Australian Cattle dog

-English shepherd                                             -Duitse herder

-Zwitserse witte herder                                     -Old English sheepdog (Bobtail)

-McNabDog                                                     -Longhaired whippet

-Silken Windhound                                            -Kruisingen van deze rassen

Risico-geneesmiddelen

Hieronder volgt een korte lijst van de belangrijkste geneesmiddelen waarvan is aangetoond dat ze problemen veroorzaken bij honden met het MDR1-gen defect:

  • Acepromazine (verdovingsmiddel)

  • Butorphanol (pijnstiller)

  • Chemotherapeutica (cyclosporine, doxorubicine, vinblastine, vincristine,…)

  • Digoxine (hartmedicatie)

  • Ivermectine (anti-parasiticum)

  • Dexamethasone (ontstekingsremmer)

  • Loperamide (imodium)

Hoe weet ik of mijn hond het MDR1-gen defect heeft?

Er bestaan op dit moment twee DNA testen waarmee men het MDR1-gen defect kan aantonen:

  • Een bloedtest: de dierenarts neemt bloed af en dit wordt door het laboratorium onderzocht.

  • Een monster van het wangslijmvlies: dit monster kan de eigenaar zelf bij de hond afnemen. De benodigde testkit is te bestellen via internet, waarna de eigenaar thuis zelf het monster kan nemen en terugsturen voor onderzoek.

 De uitslag van de test

 Het MDR1 gen bestaat uit twee ‘allelen’, 1 is afkomstig van de moeder en 1 van de vader.

De testuitslag kan drie verschillende uitslagen hebben:

  • De hond heeft 2 gezonde allelen en is vrij: +/+

De hond heeft geen MDR1-gen defect en zal dus bij gebruik van risico-geneesmiddelen geen overgevoeligheidsreacties krijgen. Ook kan de afwijking niet doorgegeven  worden aan nakomelingen.

  • De hond heeft 1 gezond allel en 1 defect allel en is drager: +/-

Een drager kan vergiftigingsverschijnselen krijgen bij het toedienen van een normale dosis loperamide, een aantal chemotherapeutica en bij toediening van een hoge dosis ivermectine. Bij toediening van de andere risico-geneesmiddelen zal de hond hoogstwaarschijnlijk geen overgevoeligheidsreactie vertonen.

De hond geeft het defecte allel in 50% van de gevallen door aan zijn nakomelingen.

  • De hond heeft 2 defecte allelen en is lijder: -/-

Deze honden zijn overgevoelig voor alle in de lijst voorkomende geneesmiddelen. Ze vertonen de heftigste vergiftigingsverschijnselen en in het ergste geval komen ze te overlijden.

Ze geven het defecte allel altijd door aan hun nakomelingen.

Bron: Dierenkliniek-Roerdalen

 

EPI: exocriene pancreas insufficiëntie

 

De pancreas (=alvleesklier) is een orgaan dat stoffen produceert die het bloedsuikergehalte op peil houden en zorgen voor de vertering. De pancreas ligt vlak naast de maag en de dunne darm. Hoewel de pancreas er uitziet als één geheel, bestaat het orgaan uit twee gedeeltes die verschillende stoffen maken: - Een "exocrien" gedeelte dat verteringsenzymen maakt: amylaseom zetmeel te verteren, lipase voor vetten, en trypsine voor eiwitten. - Een "endocrien" gedeelte dat de stoffen insuline en glucagon maakt, die samen het bloedsuikergehalte op peil houden.

Te weinig verteringsenzymen Bij de aandoening exocriene pancreas insufficiëntie is alleen het exocriene deel aangetast en er worden te weinig verteringsenzymen gemaakt en aan het voedsel afgegeven. Het voedsel wordt daardoor niet goed verteerd en er kunnen allerlei tekorten ontstaan.

Waardoor ontstaat het? Het kan ontstaan door een chronische ontsteking in de pancreas, en bij jonge dieren ligt de oorzaak meestal in een pancreas die nooit goed is ontwikkeld. Bij Duitse Herders komt het vaker voor dan bij andere honden, en ook katten kunnen EPI krijgen.

De verschijnselen die dieren met EPI hebben: - grote hoeveelheden stopverfachtige, grijze ontlasting - chronische diarree - veel eetlust, soms eten ze ook vreemde dingen en ontlasting (polyfagie) - vermageren - een minder mooie vacht - veel drinken en veel plassen, soms komt er naast EPI ook suikerziekte voor (als een chronische ontsteking van de pancreas de oorzaak is en ook het endocriene gedeelte in de problemen komt)

Diagnose De diagnose kunnen we bij honden stellen met bloedonderzoek omdat de activiteit van ‘TLI' (trypsin-like immunoreactivity) bij EPI heel laag of nul is.  Voor katten is er een andere TLI test die in het buitenland wordt uitgevoerd. Als de kat er ziek van is maken we daarom eerder een echo van de pancreas om de diagnose bij de kat te stellen. Ook ontlastingsonderzoek kan helpen bij de diagnose, maar geeft geen uitsluitsel.

Behandeling Om te behandelen krijgt het dier de verteringsenzymen waar hij een tekort aan heeft met iedere maaltijd en iedere snack toegediend. Daarnaast moeten ze op een goed verteerbaar voer met weinig vet en vezels staan. De meeste dieren kunnen met deze behandeling weer een normaal leven leiden, maar de behandeling krijgen ze levenslang. Er moet niet gefokt worden met dieren die EPI hebben doordat de pancreas niet goed ontwikkeld is.

Bron: Dierenkliniek Steenwijk

 

Degeneratieve Myelopatie (DM)

 

Degeneratieve myelopathie (DMP), zoals we dat noemen, komt met name voor bij oudere / oude honden. Geleidelijk aan wordt de achterhand steeds slapper. Er is helemaal geen sprake van pijn (!), alleen maar van slapte. Het proces verloopt over maanden, soms wel over een jaar tot anderhalf jaar.

Van Hearingen Labratorium: http://www.vhlgenetics.com/vhl/webcard.php?artnr=H806

Von Hause Demuth: http://www.vonhausdemuth.com/dmindex.html

 

DWERGROEI

 

Dwerggroei kan ontstaan door een afwijking in de hypofyse, een belangrijk hormoonproducerend orgaan in de hersenen. doordat er o.a. te weinig groeihormonen aangemaakt wordt blijven de dieren te klein, wat meestal pas in de eerste levensmaanden tot uitdrukking komt. Opvallend is dat vaak wel de proporties kloppen, maar dat de dieren in het gehaal te klein blijven. Het is beschreven dat de aandoening erfelijk is bij de Duitse Herders en bij Karelische Berenhonden, maar het kan bij alle hondenrassen en ook bij katten voorkomen. Het is een zeldzame aandoening die gepaard gaat met allerlei afwijkingen, o.a. te traag werkende bijnier, vachtproblemen, afwijkende testikels, hartafwijkingen, te traag werkende schildklier ect. Het is denkbaar om deze dieren met hormonen en evt. aanvullende medicijnen te behandelen, maar de prognose voor de toekomst blijft onzeker.

Bron: whgdierenartsen.

 

Maligne Hyperthermie (MH)

MH is een erfelijke afwijking waarbij skeletspieren aangetast worden. Dit leidt onder andere tot verkeerde spierbewegingen, afwijkende hartritmes en nierfalen. In een aantal situaties kunnen met behulp van geneesmiddelen de klinische verschijnselen onderdrukt worden.